Deze week viel mijn diploma voor de opleiding voor professioneel leefstijl- en vitaliteitstrainer in de bus. Een paar jaar geleden had ik nooit, maar dan ook nooit kunnen bedenken dat ik ooit “voor de groep” zou gaan staan en het nog leuk zou vinden ook. Hoewel ik ben opgegroeid met twee ouders die beiden in het onderwijs zaten, was ik heel pertinent in de overtuiging dat ik nooit met groepen zou gaan werken: niks voor mij, kan ik niet, doodeng, ik ben toch veel te verlegen en onzeker!

Werken aan mezelf

Tijdens mijn coachopleiding begon het echter wel te kriebelen. Hoe leuk zou het zijn, bedacht ik me, om in mijn eigen bedrijf het coachen van particulieren te kunnen afwisselen met het geven van workshops en trainingen bij bedrijven? Ik ben daarom hard aan de slag gegaan met mijn beperkende overtuigingen en angsten en heb op verschillende manieren gewerkt aan het vergroten van mijn zelfvertrouwen. Toch begon ik met enige tegenzin aan de trainersopleiding, met in het achterhoofd de gedachte “ik hoef er niet per se wat mee te doen als het niks voor me is”.

Maar wat een mooie ontwikkelingsreis was ook dit weer! Stap voor stap heb ik geleerd workshops en trainingen te schrijven en heb ik veel inzichten en vaardigheden gekregen op het gebied van groepsdynamica, werkvormen, omgaan met weerstand en alle andere dingen die komen kijken bij het voor de groep staan. En om eerlijk te zijn: ik heb van iedere minuut genoten. En om nog eerlijker te zijn: ik vind het écht leuk om te doen en ben er nog (best) goed in ook.

Trots op mezelf

Natuurlijk moet ik als trainer nu veel ervaring op gaan doen, vlieguren maken. En ja, het is nog steeds allemaal een beetje spannend… Maar de eerste workshops zijn al geschreven en ik heb echt zin om deze te gaan geven. Ik heb één van mijn grootste angsten overwonnen en dat maakt me zo supertrots.